ΘΕΟΦΥΛΑΚΤΟΣ ΑΚΡΙΤΑΣ

Μαρμαρωμένε Βασιλιά

Και ρίχτηκε με τ' άτι του μες στων εχθρών τα πλήθια,το πύρινο το βλέμμα του σκορπούσε την τρομάρα,και το σπαθί του τη θανή. Στα χάλκινά του στήθια,εξέσπασε η όργητα σε βροντερή κατάρα.

Εθόλωσαν τα μάτια του. Τ' αγνό το μέτωπό του,θαρρείς ο φωτοστέφανος της Δόξας τ' αγκαλιάζει.Κι έπεσε χάμου ο Τρανός! Θρηνήστε το χαμό του.Μα, μη! Σε τέτοιο θάνατο ο θρήνος δεν ταιριάζει.

Κι έπεσε χάμου ο Τρανός! Κυλίστηκε στο χώμα,ένας Τιτάν π' ακόμα χτες εστόλιζ' ένα θρόνο,κι εσφάλισε - οϊμένανε! - για πάντ' αυτό το στόμα,που κάθε πίκρα ρούφαγε κι έχυν' ελπίδες μόνο,

Μαρμαρωμένε Βασιλιά, πολύ δε θα προσμένεις.Ένα πρωί απ' τα νερά του Βόσπορου κει πέραθε να προβάλει λαμπερός, μιας Λευτεριάς χαμένης,ο ασημένιος ήλιος. Ω, δοξασμένη μέρα!

Κωνσταντίνος Καρυωτάκης