Σάββατο, 30 Μαρτίου 2013

Η ΕΡΕΒΩΔΗΣ ΑΓΥΡΤΕΙΑ ΤΗΣ ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑΣ, Μέρος Α'

Posted by Θεοφύλακτος Ακρίτας  |  at  11:29 π.μ. No comments


Ο σύγχρονος άνθρωπος «χορεύει» στους ρυθμούς της «Νέας Εποχής του Υδροχόου», απόλυτα δέσμιος του απίστευτου αποκρυφιστικού κυκεώνα, που κυριαρχεί σήμερα στην ανθρωπότητα. Απογοητεύτηκαν όσοι νόμισαν ότι η πορεία του κόσμου έχει οριζόντια πορεία σταθερής προόδου, ιδιαίτερα γελάστηκαν οικτρά οι λογίς «ορθολογιστές», οι οποίοι νόμιζαν πως με τις «ορθολογιστικές» και «επιστημονικές» τους μεγαλοστομίες θα απάλλασσαν την ανθρωπότητα, εδώ και χρόνια, από τη δεισιδαιμονία και την πνευματική κατάπτωση. Σήμερα στην αυγή του 21ου αιώνα, ενώ θα περίμενε κανείς να κυριαρχεί η υγιής πνευματικότητα και η δεισιδαιμονία να βρίσκεται στο περιθώριο, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: να κυριαρχεί η πιο μαύρη δεισιδαιμονία της ιστορίας, ντυμένη με το φανταχτερό μανδύα της μοντέρνας «πνευματικότητας» της «Νέας Υδροχοϊκής Εποχής». Είναι ευδιάκριτο το σκοτεινό αποκρυφιστικό έρεβος στο οποίο έχει βυθιστεί ολόκληρη η ανθρωπότητα και τα παγερά και σκοτεινά βάραθρα που έχει γκρεμιστεί ο σύγχρονος άνθρωπος. Το  φρικτό πνευματικό αυτό τερατούργημα, δημιουργία των αφανών αποκρυφιστών, εισήγαγε τον άνθρωπο στο πιο νοσηρό πνευματικό κλίμα της ιστορίας του.
Μια από τις χειρότερες δεισιδαίμονες νεοεποχίτικες πρακτικές στις σύγχρονες κοινωνίες είναι και το φαινόμενο της αστρολογίας. Είναι δε τόσο εδραιωμένο στην ψυχοσύνθεση του σημερινού ανθρώπου, ώστε να αποτελεί το βάθρο του πνευματικού αποπροσανατολισμού του και τον ευχερέστερο τρόπο πρόσληψης του νεοεποχίτικου αποκρυφισμού. Η αστρολογία είναι ενταγμένη άλλωστε στην αγυρτεία της μαντικής, η οποία, όπως θα δούμε, αποτελούσε και αποτελεί για τις ειδωλολατρικές θρησκείες  τη χειρότερη μορφή πρωτογονισμού από το απώτερο παρελθόν ως τα σήμερα.
Οι «ειδικοί» της αστρολογίας υποστηρίζουν πως οι θέσεις και οι κινήσεις των ουρανίων σωμάτων, κυρίως των πλανητών του ηλιακού μας συστήματος, παίζουν καθοριστικό και ξεχωριστό ρόλο για το κάθε ανθρώπινο πρόσωπο. Τις θέσεις αυτές τις ονομάζουν ζώδια, δηλαδή ζώα, από το νοητό σχήμα με μορφές ζώων που σχηματίζουν τα άστρα στο ουράνιο στερέωμα (ταύρος, κριός, σκορπιός, ιχθείς, κλπ). Αυτά καθορίζουν το χαρακτήρα του, την ιδιοσυγκρασία του, τη νοητική του κατάσταση, τον ψυχικό του κόσμο, τα προτερήματά του και τα ελαττώματά του, τη σωματική του διάπλαση, την υγεία του  κλπ. Τα άστρα επίσης ρυθμίζουν, κατ’ αυτούς, ολόκληρη τη ζωή του ανθρώπου, την  καθημερινή του ζωή, την επαγγελματική του σταδιοδρομία, το γάμο του, την ευημερία του ή τη δυστυχία του, την προκοπή του ή τις αποτυχίες του. Η εσωτερική ερμηνεία του κάθε ζωδίου βασίζεται στην κατανόηση ότι το Σύμπαν είναι ένα ζωντανό ον, που διέπεται από την παγκόσμια νομοτέλεια, η οποία εκφράζεται τόσο στον μακρόκοσμο, όσο και στον μικρόκοσμο. Με άλλα λόγια η αγυρτεία της αστρολογίας στηρίζεται σε ειδωλολατρικά και πανθεϊστικά πλαίσια.
Τα πάντα καθορίζονται με απόλυτο μοιρολατρικό τρόπο από τα ουράνια σώματα, αφήνοντας ελάχιστα, έως μηδαμινά περιθώρια στον άνθρωπο να διαμορφώσει τη ζωή του και να διαπλάσει την προσωπικότητά του! Αν, λοιπόν, κάποιος έχει τη δυνατότητα να «διαβάζει» τα άστρα, μπορεί να «πληροφορηθεί» για την προσωπικότητα του καθενός και να μαντέψει τα μέλλοντα που θα του συμβούν. Αυτή τη δυνατότητα δεν την έχει, κατά την αστρολογία, ο καθένας, αλλά λίγοι «χαρισματικοί», άλλωστε η αστρολογία αποκαλείται «τέχνη των σοφών», όπως και κάθε απόκρυφη τέχνη, από τους αποκρυφιστές. Για να δώσουν «επισημότητα» και «κύρος» στην αστρολογική τέχνη τους, την συνδέουν (μάλλον την συγχέουν) με την επιστήμη της αστρονομίας, ώστε γραφικοί τύποι, απίθανα γραΐδια, αγράμματοι ή ολιγογράμματοι αστρολόγοι να παρουσιάζονται και να ομιλούν για επιστημονικά αστρονομικά θέματα, όπως οι κινήσεις των Πλανητών και οι θέση τους στο ουράνιο στερέωμα! Βεβαίως, όπως θα δούμε στη συνέχεια, η επιστήμη της Αστρονομίας κατόρθωσε να απεμπλακεί νωρίς από αυτόν τον ανίερο εναγκαλισμό των αποκρυφιστών και αγυρτών, καταγγέλλοντας με τον πιο έντονο και σαφή τρόπο, ότι η αστρολογία είναι ψευδοεπιστήμη, μη έχοντας καμιά σχέση με την αληθινή επιστήμη, τα επιστημονικά πορίσματα και φυσικά τους επιστήμονες! «Τίτλοι σπουδών αστρολογίας» που επικαλούνται κάποιοι αστρολόγοι ότι κατέχουν, δεν έχουν σχέση με τίτλους σπουδών επιστημών, τους οποίους χορηγούν τα πανεπιστήμια, αλλά χορηγούνται από ιδιώτες «δασκάλους» ή «σχολές» του αποκρυφισμού, τις οποίες κανένας δε γνωρίζει! Σε κανένα αναγνωρισμένο και επίσημο πανεπιστήμιο του κόσμου δε διδάσκεται η αστρολογία, διότι απλούστατα δεν είναι επιστήμη, αλλά καθαρή αγυρτεία, αντίποδας της επιστήμης της Αστρονομίας!
Για να κατανοήσουμε το σύγχρονο οίστρο της αστρολογίας θα χρειαστεί να ανατρέξουμε στις απαρχές της, η οποία ανάγεται στο απώτερο ειδωλολατρικό παρελθόν, τότε που η έννοια της επιστήμης ήταν άγνωστη και τα πάντα διαχειρίζονταν η παχυλή ειδωλολατρία και τα σκοτεινά ιερατεία της. Για τις ειδωλολατρικές θρησκείες όλων των λαών η φύση και γενικά ο υλικός κόσμος, εκτός από το ότι είναι ο ίδιος ζωντανή ύπαρξη, αποτελεί το κατοικητήριο και το πεδίο δράσεως «μυστικών δυνάμεων», οι οποίες καθορίζουν καταλυτικά τη ζωή των ανθρώπων. Αυτή η πίστη οδήγησε τον πρωτόγονο άνθρωπο να «βρει τρόπους» για να «διαχειριστεί» αυτές τις δυνάμεις και να τις χρησιμοποιήσει είτε για το καλό το δικό του και των οικείων του, είτε για την πρόκληση καταστροφής για τους άλλους. Οι τρόποι που ανακάλυψε για τη «διαχείριση» των «μυστικών δυνάμεων της φύσεως» αποτελεί το φαινόμενο της μαγείας, το οποίο εκδηλώνεται με θεωρίες και δρώμενα, απόλυτα πρωτόγονου χαρακτήρα. Η μαγεία  είναι σύμφυτη με τον πρωτόγονο άνθρωπο και την ειδωλολατρία του. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ιερείς των ειδώλων ήταν απαραίτητα και μάγοι και οι θρησκευτικές τελετουργίες όλων των ειδωλολατρικών θρησκειών έχουν απόλυτα μαγικό χαρακτήρα. Παρενθετικά διευκρινίζουμε πως για τη χριστιανική διδασκαλία αυτές οι «δυνάμεις» όντως υπάρχουν, ασκούν πάντα καταστροφική επιρροή στα ανθρώπινα πρόσωπα και ταυτίζονται με τις κακοποιείς δαιμονικές δυνάμεις. Όλοι οι τρόποι «διαχείρισης» αυτών των δαιμονικών δυνάμεων συνθέτουν το δαιδαλώδες αποκρυφιστικό μωσαϊκό και γι’ αυτό είναι καταδικασμένοι από την Εκκλησία μας.
Αν ο επίγειος φυσικός κόσμος έθελγε τον πρωτόγονο άνθρωπο, ο μυστηριώδης ουράνιος θόλος του προξενούσε δέος και φόβο. Αφότου κατάλαβε πως η ζωή η δική του και όλων των έμβιων όντων εξαρτάται από τον ήλιο και τα άλλα ουράνια σώματα, τον κατέλαβε φόβος και τρόμος, μήπως διαταραχθεί η ουράνια ισορροπία και χαθεί ο ίδιος και ο περίγυρός του. Έτσι εφεύρε απίθανες μαγικές τελετουργίες προκειμένου να «διασώσει», μέσω αυτών, την ουράνια ισορροπία. Οι τελετουργίες λόγου χάριν των ηλιοστασίων σε όλες τις παγανιστικές θρησκείες εξυπηρετούσε ακριβώς αυτόν το  σκοπό. Ο A. J. Festugiere καταδεικνύει με σαφήνεια τον εγκλωβισμό των πρωτογόνων κοινωνιών στο μεταφυσικό αυτό φόβο. Το αποτέλεσμα αυτών των πρωτογόνων διεργασιών ήταν τα εντυπωσιακά φωτεινά άστρα, και ιδιαίτερα ο ήλιος, να θεωρηθούν «θεϊκά όντα» και αποτελέσουν αντικείμενα λατρείας σε όλες τις ειδωλολατρικές θρησκείες. Πρόκειται για την αστρολατρία της ειδωλολατρικής αρχαιότητας.
Κοιτίδα της λατρείας των άστρων υπήρξε η Μεσοποταμία, ανάγοντας την αρχή της πέραν της τρίτης π. Χ. χιλιετίας. Η «θεολογία» της λατρείας των άστρων αποτέλεσε και την απαρχή της αστρολογίας, καθότι ο ουρανός, ο ήλιος η σελήνη και τα άστρα ήταν «θεότητες» για τους μεσοποτάμιους λαούς και «κανόνιζαν» τη ζωή τους. Η ψευδοεπιστήμη της αστρολογίας έφτασε στο ζενίθ της αυτοεξέλιξής της το 540 π.Χ. χάρις στην κατάληψη της Βαβυλώνας από τους Χαλδαίους, οι οποίοι πρώτοι αυτοί είχαν ασχοληθεί με την αστρολογία, τη μαγεία και όλες τις απόκρυφες τέχνες, ώστε  Χαλδαίος σήμαινε στην αρχαιότητα αστρολόγος και μάντης. Οι Χαλδαίοι μάγοι είχαν διαμορφώσει ένα περίπλοκο θρησκευτικό σύστημα αστρολογικής λατρείας, συνδεδεμένη κυρίως με το «θεό» Μαρδούκ.  Είναι άλλωστε γνωστή η ενασχόληση των Χαλδαίων με τη μαγεία και τον αποκρυφισμό, μέσω των λεγομένων «Χαλδαϊκών Γραμμάτων», τα οποία αποτέλεσαν τη βάση της ανάπτυξης του αρχαίου αποκρυφισμού και της μαγείας. Τη μαγεία και την αστρολογία την ασκούσαν αποκλειστικά οι ιερείς, γι’ αυτό στην Ανατολή «κάθε ναός είχε μίαν βιβλιοθήκην με αστρολογικήν φιλολογίαν»(ΘΗΕ,τομ.2,στ.419) και την αστρολογία «εθεώρουν αναπόσπαστον μέρος την προς το θείον υπηρεσίας των» (Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Φοίνιξ, τομ.Ε΄,σελ.928). Είχαν αναμείξει επίσης με την αστρολογία και τα επτά γνωστά τότε μέταλλα, τα οποία για τους νεοχαλδαίους Σαβαίουςαποτελούσαν αντικείμενα λατρείας, με ναούς, βωμούς και αγάλματα (Μ.Ε.Ε.,τομ.Ε΄,σελ.929).
Το ίδιο και οι Αιγύπτιοι είχαν αναπτύξει την αστρολογική μαγεία σε συσχετισμό με τη θεά της μαγείας Ίσιδα. Ιδιαίτερα ανέπτυξαν την αστρολογία με τα λεγόμενα «Ερμητικά Κείμενα», τα οποία απέδιδαν στον Ερμή Τρισμέγιστο. Οι εκεί αστρολόγοι είχαν κατασκευάσει το λεγόμενο «Όργανο του Ερμού», βάσει του οποίου έκαναν τις προβλέψεις τους. Διάσημος αστρολόγος υπήρξε ο βασιλιάς Νεκέψος, ο οποίος με βοηθό τον ιατρό του Πετοσιρίδα, συνέγραψε πληθώρα μαγικών, αστρολογικών και αλχημικών συγγραμμάτων, τα οποία μαζί με τα «Ερμητικά Κείμενα» αποτέλεσαν βασική πηγή των απόκρυφων τεχνών τόσο στην αιγυπτιακή κοινωνία, όσο και στον υπόλοιπο ειδωλολατρικό κόσμο, κυρίως κατά τους ελληνιστικούς χρόνους. Αστρολάτρες ήταν επίσης οι Πέρσες, οι οποίοι ως παρσιστές λάτρευαν ιδιαιτέρως τον ήλιο και είχαν αναπτύξει πολύπλοκο μυστικιστικό σύστημα. Οι Ινδοί παγανιστές, οι Κινέζοι, οι Ιάπωνες και άλλοι ανατολικοί λαοί δοξάζουν ότι οι «θεοί» τους είναι «ουράνιοι» και ως εκ τούτου απονέμουν λατρεία στα άστρα ως τα σήμερα.
Οι αρχαίοι Έλληνες δεν έμειναν έξω από τη νοσηρή λατρεία των άστρων. Η ανατολικής (ινδοευρωπαϊκής) προελεύσεως αρχαία θρησκεία, απόλυτα πρωτόγονη και παράλογη, πρέσβευε και επέβαλε τέτοιες πίστεις. Άλλωστε είναι γνωστή η φυσιολατρική δομή της. Ο Ουρανός και η Γαία ήταν πρωταρχικοί «θεοί». Ο ηλιακός δίσκος είχε ταυτισθεί με το «θεό» Φοίβο – Απόλλωνα, ο οποίος λατρευόταν με πάθος. Το ίδιο λατρευόταν και η Σελήνη, η οποία είχε ταυτιστεί με την δίδυμη αδελφή του Απόλλωνα, την Άρτεμη. Αργότερα ταυτίστηκε με τη «θεά» της μαγείας Εκάτη, όπου λάμβαναν χώρα απίστευτες μαγικές τελετουργίες κατά τις φάσεις του φυσικού δορυφόρου του πλανήτη μας. Οι άλλοι πλανήτες θεωρήθηκαν και αυτοί θεοί και τους ταύτισαν με  τους άλλους «θεούς» της θρησκείας τους (Δίας, Άρης, Αφροδίτη, Ερμής, Ποσειδών, Κρόνος, κλπ). Είναι γνωστές οι καθορισμένες ανά εποχή τελετουργίες, όπως τα ηλιοστάσια. Είναι γνωστές ακόμη και οι υστερίες που καταλάμβαναν τους ανθρώπους, όταν συνέβαινε κάποιο έκτακτο φυσικό ουράνιο συμβάν (π.χ. έκλειψη ηλίου και σελήνης, εμφάνιση κομητών, κλπ). Ιδιαίτερα στους ύστερους χρόνους η λατρεία των άστρων στην Ελλάδα είχε πάρει φοβερές διαστάσεις δεισιδαιμονίας. Ο Πλάτων είχε πει πως η αστρολατρία προερχόταν από την Ανατολή: «ότιπερ αν ΄Ελληνες βαρβάρων παραλάβωσι, κάλλιον τούτο εις τέλος απεργάζονται» (Πλατ.Επιν.987d), παρ’ όλα αυτά ενέταξε στο θρησκειοφιλοσοφικό του σύστημα και την αστρολατρία, όπως  και ο Αριστοτέλης και ο Θεόφραστος. Φανατικοί αστρολάτρες ήταν επίσης και οι στωικοί, οι οποίοι ως πανθεϊστές, πίστευαν στη «θεότητα» του κόσμου και των αστέρων. Μάταια προσπαθούσαν οι σοφοί και οι επιστήμονες να πείσουν ότι τα άστρα ήταν υλικά σώματα σαν τη γη, με επικεφαλής τον Αναξαγόρα, ο οποίος κινδύνεψε να χάσει τη ζωή του από των «νομιζόντων Αθηναίων ότι τον ήλιον είναι θεόν»(Ολυμπιοδ.Μετωρ,15,17)! Όσο περνούσαν τα χρόνια, μέσα στη γενική κατάπτωση, η λατρεία των άστρων έπαιρνε μυθώδεις διαστάσεις δεισιδαιμονίας, με πρωταγωνιστές τους ιερείς της αρχαίας θρησκείας.
Καθοριστική υπήρξε η εγκατάσταση στην Ελλάδα δύο διαβόητων μάγων και αστρολόγων. Στα χρόνια του Μ. Αλεξάνδρου (τέλη 4ου π. Χ. αιώνος) ήρθε στην Ελλάδα από την Αίγυπτο κάποιος ονομαστός μάγος, ο Μανέθων ο Σεβεννύτιος, ο οποίος δίδαξε την αστρολογική τέχνη. Γύρω στα 180 π. Χ. εγκαταστάθηκε στην Κω ένας άλλος διαβόητος χαλδαίος ιερέας, μάγος και αστρολόγος, ο Βησωρός, ο οποίος ίδρυσε σχολή απόκρυφων τεχνών. Απόκτησε μεγάλη φήμη και θεωρήθηκε αυθεντία στις αστρολογικές προγνώσεις, συγκεντρώνοντας χιλιάδες οπαδούς. Με το σύγγραμμά του «Ιστορία της Βαβυλωνίας» έκανε γνωστή τη χαλδαϊκή τέχνη της μαγείας και της αστρολογίας στους μάγους και τους ιερείς της αρχαιοελληνικής θρησκείας. Οι Σελευκίδες βασιλείς με το πολυπληθές ιερατείο τους υποστήριξαν τη σχολή του Βησωρού και καλλιέργησαν με πάθος την αστρολογία και τον αποκρυφισμό του. Ο χαλδαίος αυτός αγύρτης υπήρξε ο εμπνευστής και ο δάσκαλος των κατοπινών ελλήνων μάγων και αστρολόγων, κυρίως των νεοπλατωνικών, οι οποίοι με τη σειρά τους υπήρξαν οι δάσκαλοι της μαγείας και της αστρολογίας των μάγων και αστρολόγων του μεσαίωνα και των νεωτέρων χρόνων. Επίσης στα ελληνιστικά χρόνια αναπτύχθηκε το λεγόμενο «Κυμβάλειον», ένα αποκρυφιστικό σύστημα εσωτερισμού, αυτογνωσίας και αυτοεξέλιξης, το οποίο ήταν κράμα χαλδαϊκών, εβραϊκών (καμπαλιστικών) και ελληνικών μυθολογικών δοξασιών σε επτά τόμους. Οι άγνωστοι συγγραφείς του, για να του δώσουν κύρος, διέδωσαν ότι ήταν έργο του Ερμή Τρισμέγιστου!  Ήταν από τα λίγα βιβλία που σώθηκαν από τη μεγάλη πυρκαγιά της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας. Χάθηκε όμως στα χρόνια του Διοκλητιανού (4ος μ. Χ. αιώνας) και παραδόθηκε στους μεταγενέστερους από τους νεοπλατωνικούς μάγους της Περγάμου και της Αλεξάνδρειας, ως προφορική παράδοση και  αποτέλεσε το κύριο καταγραμμένο κείμενο θεωρητικής και πρακτικής μαγείας και μαντικής της εποχή του.
Στα ρωμαϊκά χρόνια εισέβαλε στην αυτοκρατορία, όπως είναι γνωστό, απίστευτη δεισιδαιμονία από την Ανατολή και μαζί της η αστρολογία, η οποία υιοθετήθηκε από την ρωμαϊκή κοινωνία.  Αυτό δεν είναι άσχετο με την λατρεία των άστρων των Ρωμαίων. Αναφέρεται ότι στη Ρώμη και σε άλλες πόλεις υπήρχαν ναοί και βωμοί των πλανητών, οι γνωστοί «Επταζώδιοι». Ονομαστός αστρολόγος αναφέρεται ο ρωμαίος μάγος Ιούλιος Φιρμίκος Ματέρνος, ο οποίος συνέγραψε οκτώ βιβλία αστρολογίας, όπου επιχειρούσε να «διαβάσει» το πεπρωμένο των ανθρώπων, βάσει των θέσεων της σελήνης και των πλανητών, κατά την ώρα της γεννήσεώς των. Στη Ρώμη οι αστρολόγοι ονομάζονταν «μαθηματικοί» και γι’ αυτό θα δούμε αργότερα στα εκκλησιαστικά κείμενα να καταδικάζονται οι αγύρτες (ονομαζόμενοι κακώς) «μαθηματικοί», και όχι οι πραγματικοί επιστήμονες, όπως ψευδώς διαδίδουν οι διάφοροι ημιμαθείς  χριστιανομάχοι.
Στα πρωτοβυζαντινά χρόνια η λατρεία των άστρων και η αγυρτεία της αστρολογίας είχε πάρει μυθώδεις διστάσεις. Οι νεοπλατωνικοί στο σύνολό τους ασχολούνταν με τη μαγεία και τις απόκρυφες τέχνες, ως πρόσφορους τρόπους, κατ’ αυτούς, προσέγγισης του «θείου». Διαβόητοι νεοπλατωνικοί λάτρεις των αστέρων ήταν ο Σαλλούστιος, ο Πορφύριος, ο Δαμάσκιος, ο Πρόκλος, ο Ιεροκλής, κ.α. Τα άστρα καταδεικνύονταν ως «θεοί» και με επί κεφαλής τον ήλιο λατρεύονταν με πάθος. Μέσα στα έργα των νεοπλατωνικών είναι καταφανής η προσπάθεια μαντικής από την παρατήρηση των πλανητών και των υπολοίπων ουρανίων σωμάτων. Η Σελήνη, όπως αναφέραμε, λατρευόταν ως «θεά» Εκάτη, η οποία θεωρούνταν προστάτης της μαγείας, και στις διάφορες φάσεις της λάμβαναν χώρα απίστευτες μαγικές τελετουργίες. Σύστηναν στους ανθρώπους να φορούν τους λεγομένους «βετύλους λίθους», οι οποίοι ήταν θραύσματα μετεωρόλιθων, και τους οποίους έστελναν, κατ’ αυτούς, οι «θεοί» ως φυλακτά και αποτρόπαια κακού! Στα χρόνια του Ιουλιανού(361-363) εισέβαλε στην αυτοκρατορία, με την ενθάρρυνση του παρανοϊκού και απόλυτα δεισιδαίμονα αυτοκράτορα, ο Παρσισμός, δηλαδή η ηλιολατρία των Περσών. Κάθε πρωί ο θρησκομανής βασιλιάς θυσίαζε στο «θεό Ήλιο», έγραψε και έργο με τίτλο «Εις Βασιλέα Ήλιον», τον οποίο υμνούσε ως «θεό»! Φεύγοντας για την τελευταία και μοιραία εκστρατεία του κατά των Περσών, συμβουλεύτηκε τους πολυάριθμους αστρολόγους και τους μάγους του για την έκβαση της εκστρατείας, λαμβάνοντας τη διαβεβαίωσή τους ότι θα είναι επιτυχής. Όμως, όπως είναι γνωστό, κατέληξε σε τραγωδία και το θάνατο του ιδίου. Όταν ο ονειροπαρμένος αυτοκράτορας ξεψυχούσε στη σκηνή του, μέσα στην απελπισία του ψέλλιζε ότι μεταβαίνει στα άστρα για να ενωθεί μαζί τους, δηλαδή με τους «θεούς» του!
Αλλά και στο μεσαίωνα η αστρολογία, παρ’ όλους τους περιορισμούς της από την Εκκλησία, θα συνεχίσει να ασκεί επιρροή σε πλήθος ανθρώπων. Αναφέρεται πως ο Ερρίκος Γ΄ βασιλιάς της Αγγλίας (1207-1272) και ο Αλφόνσος της Λεόνης (1509-1590), είχαν τους προσωπικούς τους αστρολόγους. Αναφέρονται επίσης και πολλές αστρολογικές προρρήσεις περί της συντέλειας του κόσμου (όπως στα 1179, στα 1186, στα 1456, στα 1518, στα 1523, στα 1524, κλπ), οι οποίες παρ’ όλο ότι προκάλεσαν ανείπωτη ταραχή και αγωνία στον κόσμο, φυσικά δεν επαληθεύτηκαν, αποδεικνύοντας την απάτη της αστρολογίας. Παρ’ όλες τις διαψεύσεις της η αστρολογία κατείχε κυρίαρχη θέση στους αμαθείς λαούς της Ευρώπης, αλλά και στους ευγενείς. Από τις αρχές του 16ου αιώνα δεν υπήρχε ηγεμόνας, ευγενής, μεγιστάνας, έμπορος κλπ που να μην είχε τον αστρολόγο του, διότι, η αστρολογία, «εύρε έδαφος γόνιμον και επεβλήθη τάχιστα, μέχρι σημείου να γίνει η επίσημος μόδα, η μεγάλη του αιώνος πολυτέλεια» (Μ.Ε.Ε.τομ.Ε΄,σελ.929). Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση της Αικατερίνης των Μεδίκων (1547-1559), η οποία κάλεσε από την Ιταλία το διαβόητο μάγο και αστρολόγοΜιχαήλ Νοστράδαμο, ως προσωπικό της αστρολόγο και ο οποίος με τις ψεύτικες και διφορούμενες «προφητείες» του άσκησε τεράστια επιρροή στη Γαλλία και ολόκληρη την Ευρώπη. Μάλιστα συνεχίζουν ως τα σήμερα να απασχολούν χιλιάδες ανθρώπους οι «απραγματοποίητες προφητείες» του για το μέλλον του κόσμου! Από τους θεμελιωτές της νεώτερης αστρολογίας θεωρείται και ο διάσημος Γάλλος αστρολόγος JBaptiste Morin de Villefranche,  ο οποίος με το σύγγραμμά του «Astrologia gallica», έδωσε ώθηση στην αστρολογία, παρ’ όλο ότι διαψεύστηκε οικτρά, προλέγοντας το θάνατο τουΛουδοβίκου ΙΓ΄, ο οποίος δεν πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με την «πρόβλεψη» του αγύρτη αστρολόγου. Πραγματικός θεμελιωτής της σύγχρονης αστρολογίας θεωρείται ο Γερμανός αποκρυφιστής και αστρολόγος AMGrimm, ο οποίος στα τέλη του 19ου αιώνα, επιχείρησε να συνδέσει την αστρολογία με την επιστήμη, υποστηρίζοντας πως «η αστρολογία είναι η ορθοτέρα οδός προς επίγνωσιν των νόμων της υπάρξεως… ούτως ο αστρολόγος είναι συγχρόνως ο καλλίτερος ψυχολόγος και προφήτης» (Μ.Ε.Ε.τομ.Ε΄,σελ.930). Τέλος, όσο και αν αυτό ξενίζει πολλούς ο παπισμός ουδέποτε ξεκαθάρισε τη θέση του απέναντι στη δεισιδαιμονία της αστρολογίας, αφού κατά καιρούς πολλοί πάπες ήταν και αστρολόγοι, όπως ο Λέων Ι΄  (1513), ο Κλήμης Ζ΄ (1523), ο Παύλος ο Γ΄ (1534), κλπ)!
Η απόκρυφη τέχνη της αστρολογίας, όπως προαναφέραμε γρήγορα αποσυνδέθηκε από την επιστήμη της Αστρονομίας, η οποία στηρίζεται αποκλειστικά στην εμπειρική παρατήρηση και απέχει από κάθε μεταφυσική και αποκρυφιστική δοξασία. Τόσο οι Ίωνες φιλόσοφοι, στην αρχαιότητα, όσο και οι διάσημοι αστρονόμοι και φιλόσοφοι κατέδειξαν την αγυρτεία των αστρολόγων. Αξίζει να αναφερθούμε στο φιλόσοφο Καρνεάδη (214-128 π. Χ.), σχολάρχη της Ακαδημίας στην Αθήνα, ο οποίος αφού ερεύνησε σε βάθος το ζήτημα της αστρολογίας, έθεσε δύο βασικά ερωτήματα, τα οποία προκάλεσαν αμηχανία στους αστρολόγους της εποχής του, και τα οποία και σήμερα δημιουργούν αμφιβολίες σε όσους θέλουν να πιστεύουν στην επίδραση των άστρων στη ζωή των ανθρώπων. Το πρώτο ερώτημα ήταν: «πως είναι δυνατόν δίδυμοι με τον ίδιο ωροσκόπο να έχουν διαφορετική πορεία στη ζωή τους; Γιατί να μην έχουν την ίδια μοίρα ο γιος του βασιλιά και ο γιος του σκλάβου που γεννούνται την ίδια χρονική στιγμή;». Το δεύτερο ερώτημα ήταν:«όλοι όσοι σκοτώνονται σε μια μάχη δεν θα έπρεπε είχαν τον ίδιο ωροσκόπο;»!  Σφοδροί πολέμιοι της αστρολογίας υπήρξαν και άλλοι σοφοί και επιστήμονες της αρχαιότητας, όπως οι διάσημοι αστρονόμοι ΊππαρχοςΑρίσταρχος και Ερατοσθένης. Ο Επίκουρος τέλος θεωρούσε την αστρική θρησκεία πιο επικίνδυνη από την λαϊκή, ο δε Διόδωρος ο Σικελιώτης αποκαλούσε την αστρολογία ως «προοπτική δεισιδαιμονίας» (Διοδ.Βιβλ.Β΄,30,31).
AstrologiaΟ Χριστιανισμός έθεσε εξ’ αρχής στο περιθώριο την αστρολογία, μαζί με ολόκληρο το σαθρό και δεισιδαίμον ειδωλολατρικό οικοδόμημα. Ο απόστολος Παύλος παρήγγειλε στον Τιμόθεο: από «βεβήλους και γραώδεις μύθους παραιτού» (Α΄Τιμ.4,7). Συμβούλεψε επίσης τους χριστιανούς των Κολοσσών: «βλέπετε μη τις υμάς έσται ο συλλαγωγών δια της φιλοσοφίας και κενής απάτης, κατά την παράδοσιν των ανθρώπων, κατά τα στοιχεία του κόσμου και ου κατά Χριστόν» (Κολ.2,8) και να μην εξαρτώνται «από νουμηνίας ή σαββάτων… και των στοιχείων του κόσμου… α εστι πάντα εις φθοράν τη αποχρήσει, κατά τα εντάλματα και διδασκαλίας των ανθρώπων» (Κολ.2,20), υπονοώντας ο μεγάλος απόστολος προφανώς και την αστρολογία της εποχής του. Οι Πατέρες της Εκκλησίας ενέταξαν την αστρολογία στις πιο επικίνδυνες απόκρυφες μαγικές πρακτικές και την χαρακτήρισαν ως έργο του ανθρωποκτόνου σατανά. Ο Ιππόλυτος Ρώμης (3ος αιών), έθεσε στους αγύρτες αστρολόγους το ερώτημα του Καρνεάδη«οι εν τω αυτώ χρόνω γεννηθέντες ου τον αυτόν έζησαν χρόνον, αλλ’ οι μεν λόγου χάριν βασίλευσαν, οι δε εν πέδαις κατεγήρασαν;» και καταλήγει: «ταύτα δε και τα τούτοις όμοια γέλωτός εστι μάλλον άξια και ου σπουδής» (ΒΕΠ, 5, 119). Το πρωτοχριστιανικό κείμενο «Διδαχή των 12 Αποστόλων» προτρέπει: «Τέκνον, μη γίνου οιωνοσκόπος, … εκ γαρ τούτων απάντων ειδωλολατρία γίνεται» (Θ.Η.Ε.,τομ2,στ.420). Ο Μ. Βασίλειος (+379) παρατηρεί πως αν το μέλλον μας και τις πράξεις μας όριζαν τα άστρα και τα ζώδια, τότε θα ήταν περιττοί οι νομοθέτες και οι νόμοι τους καθώς  και οι δικαστές που τιμωρούν την πονηρία και την αδικία και τιμούν την αρετή (ΕΠΕ,4,240).  Χαρακτηρίζει δε την αστρολογία ως «πολυάσχολον ματαιότητα» (περ. Ακτίνες, 1955). Άλλοι Πατέρες της Εκκλησίας μας που ανατινάχτηκαν στην αστρολογία είναι ο Κύριλλος Ιεροσολύμων, Ο Συνέσιος Κυρήνης , ο Ευστάθιος Αλεξανδρείας, ο Ιωάννης Χρυσόστομος, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο Γρηγόριος Νύσσης, ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός κ.α.
Από την αρχαία ειδωλολατρική αστρολατρία, στη σύγχρονη απο-
κρυφιστική αστρολογία – ιστορική και απολογητική μελέτη·
του Λάμπρου Κ. Σκόντζου, Θεολόγου – Καθηγητού.

Θέματα:
Η Ελλάδα μέσα στους Αιώνες:

"Ήγγικεν η ώρα, ω Έλληνες, της ελευθερώσεως της πατρίδος μας! Το τέλος των τυράννων είναι αδελφοί μου πασίδηλον.".

Λάβε Ενημερώσεις

Subscribe to our e-mail newsletter to receive updates.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ:

Σχετικά Άρθρα

0 σχόλια:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
back to top